Koetjesrepen voor IS

Koetjesrepen voor IS


Tijdens het laatste kringrondje van het jaar vliegen de vakantiebestemmingen me om de oren; de Efteling, Walibi, Center Parcs. Als Julia aan de beurt is verteld ze me beteuterd dat ze naar Disneyland gaat.
‘Heb je geen zin om naar Disneyland te gaan?’ vraag ik.
‘Jawel’ antwoord ze zachtjes ‘Maar ik ben ook een beetje bang voor IS’
Volgens Jonas is de kans dat je een meteoriet op je kop krijgt groter dan dat je dood gaat aan een terroristische aanval. Deze goedbedoelde informatie werkt averechts, naast IS is Julia nu ook bang voor meteorieten. Een voor een geven ze toe ook bang te zijn, bang voor aanslagen, bang voor drukke plekken. Julia vraagt of ik bang ben, tien kinderen kijken mij vragend aan. Even wil ik liegen om ze gerust te stellen maar ik besluit eerlijk te zijn. Ik vertel dat ik niet bang wil zijn omdat ZE dan een beetje gewonnen hebben maar dat ik het soms wel ben. Ze knikken, ze snappen het.

Terrorisme, IS, aanslagen, bang zijn, in alle gesprekken die ik hierover voer zijn de meningen verdeeld, zo ook hier;
‘We moeten de grenzen sluiten’ zegt de een.
‘We moeten ze platbombarderen’ antwoord de ander.
Maar volgens Jonas lost dat niets op. ‘De mensen die aanslagen plegen wonen niet in Syrie, die wonen hier, in Europa. Het zijn mensen die zich hier niet fijn voelen, zij voelen zich fijner bij IS’.
‘Waarom voelen ze zich niet fijn? Worden ze soms gepest?’ vraagt Julia.
‘Dat gevoel hebben ze wel’ leg ik uit ‘Ze denken dat mensen ze expres geen kans geven en geen baan. Ze hebben het idee dat ze er niet bij horen’.
‘Pesten is niet leuk’ zegt Nick.
‘Ik word ook gepest’ bekent Julia.
‘Ja, maar jij hebt geen bomgordel’ kaatst Nick terug.
Hoewel de grote mensen niet tot een duidelijke oplossing komen hebben de kinderen ideeën genoeg;
‘We moeten lief voor ze zijn’ zegt Julia
‘Thee met ze drinken als ze uit school komen’ vult Jonas aan.
‘Een koetjesreep met ze delen’ zegt Nick.
‘We moeten zeggen dat ze bij ons mogen, dat ze bij ons horen. We moeten zorgen dat ze zich fijner voelen bij ons dan bij IS’ zegt Jonas
‘Die hebben trouwens ook helemaal geen koetjesrepen’ vult Nick aan.
Alle tien knikken ze tevreden, daar heeft Nick duidelijk een punt.

De laatste scènes van het jaar gaan over aanslagen die worden verijdeld met een groepsknuffel en bomgordels vol koetjesrepen. Als deze afgaan in een volle bus drinken ze gezellig met z’n allen warme chocolademelk.
Aan het eind van de les komt Julia naar me toe: ‘Ben je nu een beetje minder bang juf?’
‘Ja’ antwoord ik lachend. ‘Jij?’
Ze knikt en verteld me een tas vol koetjes repen mee te nemen, gewoon voor de zekerheid.

bron koetjesrepen: http://0.static.upcoming.nl/static/images/5dce181383_1427911909_Merci-dat-jij-er-bent-Koetjesreep__list-noup.jpg

Renee Buys

Ik ben Renee, theatermaker, theaterdocent, schrijver, verslaafd aan koffie, wereldreiziger,
modeliefhebber, chaotisch, vaste klant bij de kringloop. Ik woon in de binnenstad van Zwolle.

Latest posts by Renee Buys (see all)

+ Reageer als eerste

plaats reactie